Samim Saygin Kucukoglu

İşi gereği gezen insanlara hep imrenmişimdir. Yani bir ya da iki günlüğüne şehir dışına toplantıya gidenler değil. Hani şu temsil ettiği şirketin yaptıklarını kontrol etmek için aylarca yaşamaya ve çalışmaya gidenler. Heh! işte onlar. Zordur elbet… Bilmediğin bir ülkeye, kültüre gitmek. Turist olsan bile -ki bence turist olmakta riskli bir iştir. "Hadi canım, turist olmanın nesi zor?" Siz hiç kayboldunuz mu? Guy Delisle  işte bunu yapıyor. Hem yabancı bir kültüre çalışmaya gidiyor hem de orada turist oluyor. Üstelik bu ülke: Çin ve onun en kalabalık 2. şehri Shenzhen. Ofis günlerini ve şehir kaşifliğini adeta bir gözlem dedektifi gibi çiziyor. Bunu o kadar güzel yapıyor ki sanki Google Map. Çin'in insanı şaşırtan geleneklerini ayna gibi yansıtıyor, üstelik bu ayna boy aynası. Bu grafik romanı okuyan çok rahat Shenzhen'de bir restaurant'a gidip menüden sipariş verebilir. İnanın bana. Çizgi romandan çok öte ve adeta çizgi günlükleri olan bu kita...

Bir filmi yönetmek şüphesiz yetenek gerektirir. Aynı hayatımızı yönetmek, müziği yönetmek gibi. Peki izleyici olarak bizler bu yeteneği görebilmek için fedakarlık yapmalı mıyız; izlemek için izlemek yerine, hikayenin felsefesini anlamak adına "bunu neden böyle söyledi ya da burada niçin bunu yaptı?" gibi sorular sormalı mıyız? Şüphesiz bu filmi izleme süremizi uzatacak ama derdini kavramamızı kısaltacaktır. Kastettiğim fedakarlık bu. Ve bence böyle olmalı. Şimdi hayal edin lütfen. Müziğin, sanatın ciddiye alınmadığı, kömür madeninde, ama kömür değil kendi ölümlerini kazdıkları tünelde çalışan insanları düşünün. Hepsi erkek. Hepsi geçim derdinde. Hepsi ailelerini çok seviyor. Sabah madende çalışan akşam da kasabanın bandosunda müzik yapan erkekler. Hikaye filmin başında aniden tepetaklak oluyor. Yaşamak için çalışanlar birden çalışmak için yaşarken buluyor kendilerini. Maden kapanıyor. Artık bildikleri işten para kazanamayacaklar, erkek yerine konulmayacaklar bir süre. Ak...